تاریخ : شنبه, ۹ بهمن , ۱۴۰۰ 26 جماد ثاني 1443 Saturday, 29 January , 2022
1

حواشی انتصاب های فامیلی و جناحی در دولت رئیسی

  • کد خبر : 15339
  • 30 آبان 1400 - 9:13
حواشی انتصاب های فامیلی و جناحی در دولت رئیسی
در هفته ای که گذشت موضوع انتصاب های فامیلی در دولت و نهادهای وابسته به آن از پرحاشیه ترین ها در فضای مجازی بود.

بعد از آنکه شهردار تهران که انتصابش خلاف قوانین مصرح انتخاب شهرداران بوده برای دامادش حکم می‌زند و با فشار گسترده افکار عمومی مجبور می شود حکم آن را لغو کند و دلیل آن را نه تصمیم خلاف قانون‌ خود، بلکه ناراحتی مردم عنوان می کند، شاهد ادامه انتصاب‌های خلاف قانون در شهرداری هستیم.
مجتهدزاده، وکیل دادگستری، در این ‌باره گفته است که در روزهای گذشته نیز مجددا آقای زاکانی، آقای حسین اوجاقی را به‌ عنوان رئیس سازمان ورزش شهرداری تهران منصوب کرد که این انتصاب هم مسلما برخلاف آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌های مصوب شورای شهر و شهرداری تهران است.
جا‌به‌جایی گسترده مدیران در شهرداری و انتصاب‌های پرحاشیه در حالی رخ داده است که مردم با یادآوری اظهارات او در مناظره‌های انتخاباتی مبنی بر اینکه «به مردم دروغ نمی‌گوییم و دولت را از محل تورم اداره نمی‌کنیم. به‌جای گردش مدیران از شایستگان استفاده خواهیم کرد و از فامیل خود در پست‌های مدیریتی بهره نمی‌گیریم» به مرور انتصاب‌های فامیلی در دولت سیزدهم می‌پردازند.
اواسط مهرماه گزارشی در برخی رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که نشان می‌داد «فقط ۱۸۰ انتصاب در حوزه معاونان وزیر، استانداران، مدیران سازمان‌های بزرگ دولتی، مشاوران و رؤسای دانشگاه‌های مهم در دولت سیزدهم انجام شده است». در میان منصوب‌شدگان در دولت جدید، ۹۶ نفر سوابق کاری هم‌رتبه یا نزدیک به سمت جدید را دارند و سوابق ۸۴ نفر از این افراد به ‌لحاظ ارتباط با مسئولیت جدید و سطح سمت مجهول است. در میان وزارتخانه‌ها، ابتدا وزارت نفت، سپس وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و در رتبه بعد وزارت آموزش‌وپرورش به‌ لحاظ میزان هم‌سطح‌نبودن یا غیرمرتبط‌بودن انتصاب‌ها و مجهول‌بودن سوابق افراد در صدر فهرست قرار دارند.
جواد امام، فعال سیاسی اصلاح‌طلب، چندی پیش در واکنش به این انتصاب‌ها عنوان کرد که قبلا همین افراد مخالف انتصاب‌های فامیلی بودند و به دیگران برچسب هزار‌و‌یک‌فامیل می‌زدند. دوستان بگذارید عرقتان خشک شود، بعد انتصاب‌های فامیلی را شروع کنید.
محمد مهاجری، فعال اصولگرا نیز در نقد انتصاب‌های پر حاشیه دولت جدید می‌گوید: «طبیعی است که رئیس‌جمهوری از جناح و باند خود وزرا و معاونانش را منصوب کند، اما ایراد آنجایی است که رئیس دولت سیزدهم ادعا کرد که دولتم فراجناحی است».
او معتقد است: «چیزی به نام فراجناحی در سیاست وجود خارجی ندارد و آدم‌ها وابسته به جناح یا وابسته به اشخاص هستند».
مهاجری می‌افزاید: «اگرچه درباره بعضی از انتصاب‌ها باید عملکرد آینده چهره‌ها را دید و نظر داد. من از انتصاب برخی از آنان دفاع می‌کنم، اما این مسئله شمول اکثریتی ندارد. یعنی مشخص است که برخی دولتمردان فعلی در سمت قبلی خود هیچ هنری نداشته‌اند یا عملکردشان درخشان نبوده یا بسیار ضعیف بوده است؛ در حالی‌ که ابراهیم رئیسی از میان اصولگرایان نیز می‌توانست از معاونان یا وزرای کارآمدتری استفاده کند». اینکه وزرا و مسئولان از میان گروه‌ها و ‌جناح‌های همفکر خود به ‌‌دنبال مدیر، معاون و مشاور باشند، شاید غیرطبیعی نباشد، اما نمی‌توان صرف آشنایی و روابط حاکم مدیریت را به دست دوستان سپرد و غیر‌خودی‌های متخصص را از سیستم اداری و مدیریتی بیرون کرد. اعتماد عمومی از جانب این انتصاب‌ها بسیار صدمه خورده و رئیسی برای بازسازی این اعتماد شکننده کار دشواری در پیش خواهد داشت.
در ادامه روزنامه جوان، در سرمقاله خود به قلم عبدالله گنجی، مدیر مسئول این روزنامه نوشته است: «امنیت روانی خویشاوندان مقام‌های بلندپایه جمهوری اسلامی با چالش جدی مواجه شده است. انتصابات فامیلی و خانوادگی در جمهوری اسلامی که در دولت ابراهیم رئیسی هم ادامه داشته در شبکه‌های اجتماعی بازتاب داشته و به آن اعتراض‌هایی شده است. هویت، شخصیت، اشتغال و امنیت روانی منسوبین به مدیران جمهوری اسلامی با چالش سیاسی- اجتماعی جدی مواجه است و هر کس دفاعی از آنان کند خود نیز جزو متهمان خواهد بود. دو نوع انتصابات در بین مسئولان جمهوری اسلامی وجود دارد، گروهی که مدیر مسئول روزنامه جوان آن را اقلیت خوانده به حضور ۴ یا ۸ ساله در قدرت “به سان طعمه” نگاه می‌کنند و گروه دیگری “که اینگونه” نیستند. محروم کردن جوانان آینده کشور به جرم انتساب به مسئولان جمهوری اسلامی ظلم به آنان است. داستان فرزندان مدیران کشور مانند داستان ملانصرالدین، خر و فرزندش شده است. فرزندان فلان مسئول کار آزاد می‌کنند مورد حمله‌اند، کار دولتی می‌کنند مورد هجوم‌اند. اینکه طبق هیچ قاعده‌ای نباید فرزندان منصوبین نظام وارد کار حاکمیتی شوند، ظلم مضاعف به بخشی از آینده‌داران این کشور است.»
در ادامه عباس عبدی هم از دفاع این روزنامه از انتصابات فامیلی و پست دادن به فرزندان مسئولان انتقاد کرد. وی نوشت: «این فرزندان از دو حال خارج نیستند. یا صلاحیت و توانایی و فهم دارند که حاضر نمی‌شوند با رانت پدرانشان پستی را بپذیرند و خود را بی آبرو کنند، در نتیجه می‌روند دنبال یک کار شرافتمندانه. یا صلاحیت و فهم ندارند که مجبورند پست اهدایی را بپذیرند و مردم را بدبخت کنند.»
احمد زیدآبادی روزنامه نگار و فعال سیاسی هم نوشت:» مناقشات روزمره سیاسی در ایران حالا به انتصاب‌های فامیلی کشیده شده و بحث آن بالا گرفته است. این مناقشه هم مثل سایر مناقشات سیاسی در کشور ما، به نظرم در «نقطۀ صحیح» خود مورد بحث قرار نمی‌گیرد و از این رو، بیشتر به سرگرمی بین جناح‌های سیاسی بدل شده است تا موضوعی برای کاهش دامنۀ فساد یا برداشتن گامی به سمت عدالت. در واقع مسأله بی‌عدالتی و فسادِ ناشی از آن در کشور ما پایه‌ای‌تر از آن است که از طریق غوغا بر سر انتصاب‌های فامیلی بتوان قدمی در جهت حل آنها به پیش گذاشت.
حقیقت تلخ این است که درهای مدیریت و تصدی مشاغل دولتی به روی همۀ فرزندان این کشور باز نیست. مسئولان کشور پنهان نمی‌کنند که فقط جمع به‌خصوصی با گرایش اعتقادی و سیاسی تعریف‌شده‌ای تحت عناوین «انقلابی»، «ارزشی» یا «حزب‌اللهی» از حق تصدی مشاغل دولتی در سطح بالا و میانه برخوردارند و سایر گرایش‌ها با هر میزان از تخصص، تعهد، لیاقت و صلاحیت راهی به پست‌های مدیریتی و دولتی ندارند.
این تبعیض چنان نهادینه شده و جا افتاده است که پنداری امری طبیعی است و از همین رو در بحث‌های مربوط به عدالت و فساد، معمولا به آن اشاره نمی‌شود و در عوض بر سر مسائل حاشیه‌ای دعواهای پوچ و بی‌حاصل به راه می‌افتد. وقتی قرار است تمام پست‌های مدیریتی بالا و میانه بین یک «کاست ویژه» رد و بدل شود و فرزندان دیگر اقشار مردم عملا از آن محروم باشند، دیگر واقعا برای جامعه ما چه فرقی می‌کند که فلان مدیر، دامادش را به عنوان معاون و مشاور خود منصوب کند یا داماد فرد دیگری از اعضای کاست ویژه را! بنابراین، با وضع موجود، نزاع بر سر انتصاب‌های فامیلی نزاعی بینِ کاستی و درون گروهی برای دستیابی به مشاغل اصطلاحا نان و آبدار است و ربطی به یک خانوادۀ معمولی ایرانی پیدا نمی‌کند. به هر حال، تا زمانی که تبعیض مبنایی حق ویژه مدیریت از سوی قشری خاص پا بر جا باشد، ممنوعیت انتصاب‌های فامیلی نه گره‌ای از بی‌عدالتی می‌گشاید و نه به کاهش فساد منجر می‌شود. علاوه بر این، ممنوعیت انتصاب‌های فامیلی در چنین شرایطی هم صرفا جنبه صوری خواهد داشت، زیرا همان‌طور که گفته شد؛ با این وضع، داماد یک مدیر اگر توسط پدرزنش هم به کار گرفته نشود، توسط مدیر دیگری مثلا پدرزن دوستش به کار گرفته خواهد شد! چنین فردی حتی اگر به فرض، به شغلی دولتی هم گماشته نشود و در بخش خصوصی مشغول به کار شود، باز هم از امکان برخورداری از هر نوع رانتی از جمله به دست آوردن پروژه‌های مختلف دولتی برخوردار خواهد بود. وقتی قرار به شایسته سالاری به طور عام و رعایت «كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ» نباشد، دیگر منازعه بر سر انتصاب فامیلی پوچ و بی‌حاصل است. معنی آیه: تا در میان دولتمندان شما دست به دست نچرخد.»
نسیبه پیرایش

لینک کوتاه : https://rejaletabriz.ir/?p=15339

برچسب ها

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

برچسب ها