تاریخ : یکشنبه, ۲ آبان , ۱۴۰۰ 18 ربيع أول 1443 Sunday, 24 October , 2021
0

پاکستان و سودای تصرف نیابتی!

  • کد خبر : 12891
  • 20 شهریور 1400 - 9:50
پاکستان و سودای تصرف نیابتی!
قطعا پاکستانی ها به افغانستان به عنوان عمق استراتژیک خود نگاه می کنند و از آن به عنوان نوعی سد دفاعی در جنگ احتمالی خود با هند و کشاندن نزاع به فراسوی مرزهای خود و البته دسترسی به آسیاسی میانه نگاه می کنند.

آینده سیاسی و جغرافیایی سوریه، یمن، عراق و … نشان می دهد که شاید افغانستان هم علی رغم تصرف کامل توسط طالبان شاید روزگار بهتری از آنان نداشته باشد و به اصطلاح ما ترک زبان ها “قربان پایی” شود! در این بین فارغ از این که چین، آمریکا و روسیه به صورت غیر مستقیم به منافع آن چشم طمع دوخته اند، کشورهای همسایه نظیر پاکستان، ایران، ترکیه و حتی هند و عربستان نیز هم به جهت ملاحظات امنیتی و هم به جهت منافع اقتصادی و سیاسی دخالتی مستقیم در آینده این کشور دارند.
در این بین پاکستان و ترکیه دستی بر آتش نزاع دارند و اخبار جسته و گریخته ای هم از دخالت نظامی آنان در این کشور به گوش می رسد. این دخالت نظامی تا جایی پیش رفته که پاکستانی ها علنا از ترور پهبادی سخنگوی جبهه مقاومت، فهیم دشتی خبر دادند و بمباران مواضع آنان در پنجشیر! ۲۴ ساعت بعد هم نیروی ناشناسی متقابلا مواضع طرف مقابل، یعنی طالبان را مورد هدف قرار داد.
نام پاکستان از گذشته و به خصوص امروز بیش از پیش در حال گره خوردن به نام طالبان افغانستان در افکار عمومی مردم این کشور و مردم منطقه و جهان است. سفر رئیس سازمان اطلاعاتی پاکستان به کابل در شرایطی که هنوز دولت طالبان تشکیل نشده و مقامات طالبان که قرار است عهده‌دار سیاست خارجی افغانستان باشند، تعیین نشده‌اند، بر تردیدها در مورد نقش پاکستان در این کشور افزوده است. این دخالت ها به اندازه ای واضح و روشن بوده که در اعتراضات مردمی در کشورهای منطقه شعارهای ضد پاکستانی هم به گوش رسیده و نشان می دهد که مردمان خاورمیانه هم به دقت تحولات منطقه را دنبال می کنند و بر موضوعات جاری اشرافیت دارند.
پاکستان در تشکیل و تقویت این نیروی تروریستی شاید به نیابت از آمریکا با توجه به نزدیکی روابط دو کشور در دهه نود میلادی نقش اصلی را داشته و تلاش این کشور برای ایجاد طالبان عمدتا مبنای ژئوپلیتیک داشت. قطعا پاکستانی ها به افغانستان به عنوان عمق استراتژیک خود نگاه می کنند و از آن به عنوان نوعی سد دفاعی در جنگ احتمالی خود با هند و کشاندن نزاع به فراسوی مرزهای خود و البته دسترسی به آسیاسی میانه نگاه می کنند.
پاکستان همواره سعی بر این داشته تا حکومتی در کابل سر کار بیاید که هم ضعیف باشد، هم وابسته به خودش و هم استقلال رأی نداشته باشد. آنان متوجهند که پنجشیر و احمد مسعود قطعا در صورت موفقیت هیچ‌گاه زیر بار خواسته آنان نخواهند رفت و سعی کردند چهره‌ای مستقل از خودشان نشان دهند. درگیری بین عزت الدین حکمت یار و مسعود در دوره جهاد نیز بر سر همین موضوع بود، از آن جهت که حکمت یار گرایشات پاکستانی داشت.
مداخله کشورها در امور یکدیگر، اگر چه روی کاغذ و طبق قوانین نظام جدید جهانی غیر قانونی و محکوم است ولی عملا همانطور که در ابتدای مطلب هم ذکر شد، این رویه نامیمون همواره وجود داشته، با این تفاوت که این دخالت ها عمدتا به صورت یواشکی و غیر علنی صورت می گیرد و حتی ابرقدرت ها هم ریسک دخالت مستقیم را به جان نمی خرند.
اما پاکستان این روزها علنا آینده سیاسی یک کشور ۴۰ میلیونی را بازیچه اهداف استراتژیک خود کرده و به دنبال محکم کردن جا پای خود در این کشور است تا هم منافع سیاسی و اقتصادی اش و حتی نظامی اش تامین شود و هم شاید شاید شاید منافع غرب! که معتقدیم پاکستانی جز با چراغ سبز غرب و برخی کشورهای منطقه امکان چنین دخالت مستقیمی نداشتند و سکوت هند در این زمینه هم جای بسی تعجب است.

لینک کوتاه : https://rejaletabriz.ir/?p=12891

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

برچسب ها